Árásin á Poisson 2. hluti
Jæja nóg um pedóa og annað niðurdregið efni. Tölum aðeins um roleplay.
Hjartað barðist í brjósti hans þegar hann gekk eftir stígnum. Það var að draga að kvöldi, alveg eins og hann vildi það. Menn hans gengu á eftir honum. Herinn hans hugsaði hann með sér stoltur, 800 manns sem fylgdu hans skipunum. Fyrsta herferðin hans þar sem hann stjórnar.
Hann vissi að annað hvort mundi hann ganga út sem sigurvegari eða deyja. Það var ekkert þarna á milli. Sigur eða Dauði.
Óvinur hans var víst kvennmaður og miskunarlaus í þokkabót. Hafði drepið um 200 óvopnaða menn sem höfðu gefist upp. Félagar hans. Hann hafði aldrei að vísu hitt þá og þeir höfðu slæmt orðspor á sér. En samt. Engin ætti að komast upp með þetta.
En vegna bardagans við Rísandi Sól þá gátu þeir ekki sent neinn her. 800 mans og síðan voru leigðir einhverjir skítugir Orkar. Hann vonaði að Orkarnir mundu ekki svíkja hann. Ef þeir gerðu það þá myndi hann deyja hérna strax í nótt. Glettin örlög, að treysta Orkum fyrir lífi sínu. Honum fannst þess vegna að hann gæti kastað Connent upp á líf sitt.
Samkvæmt upplýsingunum sem hann hafði þá höfðu þeir um 1400 manna her. Mjög vel þjálfaðan og síðan galdramenn. Engin vissi hvaðan þeir komu og engin hafði tíma til að athuga það. Hann sjálfur vissi ekki einu sinni hvers vegna í nafni St.Girds hann var staddur þarna, af hverju þetta gæti ekki beðið þangað til að hitt málið væri leyst.
En þetta var hans stóra tækifæri, tækifærið til að sýna fjölskyldunni hans að hann væri efni í hershöfðingja. Gera syni sína stolta af sér.
Hann var svo niður sokkin í sinar hugsanir að það þurfti að kalla á hann tvisvar svo hann fór að taka eftir því að það var her í skóginum. Menn hans fóru að vera órólegir. En hann sagði undirmönnum sínum að róa sig. Hann hefði búist við þeim.
En honum var samt órótt. Herin hans var næstum því búin að ganga framhjá þeim án þess að taka eftir þeim. Hann lét herinn stoppa og gekk fram ásamt sínum helstu ráðgjöfum. Á móti honum kom kvennmaður. "Jæja nú erum við jöfn" hugsaði hann "1400 á móti 1400 og síðan orkarnir til að bæta aðeins á vogarskálarnar". Hann byrjaði að finna fyrir þessum ilmi sigurs.
29 október, 2004
28 október, 2004
Barnagirnd
Meira um barnaníðinga
Ég held að ég sé ekki með mjög upplífgandi umræðuefni þessa dagana. En maður verður að losna við það sem maður er að hugsa.
Ég er búin að vera frekar sorgmæddur vegna fréttarinnar sem ég sagði frá í gær. En það er erfitt að skýra hvers vegna. En ég ætla reyna segja ykkur vegna hvers.
Það merkilega með barnaníðinga að það hefur verið fundið geðsjúkdómur sem kallast barnagirnd (Pedophilia) sem lýsir sig í því að einstaklingurinn er fullur ranghugmynda um börn og kynlíf. ef þú lest um geðklofa sem gera glæpi (fremja morð o.s.frv.) þá hugsar þú ekki fyrst um eld og brennistein. Þú veist að þessi einstaklingur er veikur og hann þarf hjálp.
Hver er þá munurinn milli manns sem þjáist af barnagirnd og manni sem þjáist af ofsóknarbrjáluðum geðklofa? Þeir framkvæma glæpi og eru þá ekki með réttu ráði. Það á að hjálpa svona mönnum.
En síðan kemur twistið... menn sem framkvæma kynferðisglæpi á börn greinast sjaldnast með barnagirnd. Ég las einu sinni að aðeins 3% gerenda greinast með þessa geðveilu. Meirihluti einstaklingana framkvæma þessa glæpi eru með skerta siðferðiskennd og eru undir einhvers konar álagi. Ég hef lesið líka að það er ólíklegt að þeir framkvæmi þennan glæp tvisvar.
Auðvitað eiga allir sem framkvæma svona glæpi vera sakfeldir. Það á að koma í veg fyrir að þeir gera svona aftur. Ég er viss um að það sé hægt að koma í veg fyrir að flestir kynferðisglæpamenn framkvæmi glæpina aftur. Með réttri aðstoð og meðferð.
En þeir sem eru greindir með barnagirnd á að loka inni að eilífu að minnsta kosti. Þeir eru eiginlega ólæknandi.
En síðan komum við að þessum einstaklingi sem framdi sjálfsmorð. Var hann greindur með barnagirnd. Var hann ein af þessum 3%? Ég veit það ekki og miðað við hvernig DV höndlar málið þá efast ég um það. Þau hafa ekki birt nafn einstaklingsins eða fjallað um hann á neikvæðan hátt. Ég held að það sé vegna þess að einstaklingurinn neitaði alltaf sektinni. En hann var dæmdur og tel ég það hafa verið góður dómur og mjög fordæmisgefandi. En ég held að Þessum einstaklingi hafi verið hægt að hjálpa og koma honum í þjóðfélagið aftur. Kannski hefði hann þurft að flytja til annarra landa til að geta verið óáreittur en ég held að það hefði verið hægt að koma í veg fyrir að hann hefði framkvæmt svona glæpi.
Ég hef kynnst barnaníðingum sjálfur í gegnum störf mín. Tveimur einstaklingum sem frömdu báðir alvarlega glæpi. Maður veit auðvitað aldrei hvort að þeir munu gera þetta aftur. En í þessum tilvikum þá finnst mér það ólíklegt.
Á maður að gefa glæpamönnum annan séns? það sem mér finnst sorglegt að í þessu tilviki sem ég las um í gær þá er það ekki hægt.
Ég held að ég sé ekki með mjög upplífgandi umræðuefni þessa dagana. En maður verður að losna við það sem maður er að hugsa.
Ég er búin að vera frekar sorgmæddur vegna fréttarinnar sem ég sagði frá í gær. En það er erfitt að skýra hvers vegna. En ég ætla reyna segja ykkur vegna hvers.
Það merkilega með barnaníðinga að það hefur verið fundið geðsjúkdómur sem kallast barnagirnd (Pedophilia) sem lýsir sig í því að einstaklingurinn er fullur ranghugmynda um börn og kynlíf. ef þú lest um geðklofa sem gera glæpi (fremja morð o.s.frv.) þá hugsar þú ekki fyrst um eld og brennistein. Þú veist að þessi einstaklingur er veikur og hann þarf hjálp.
Hver er þá munurinn milli manns sem þjáist af barnagirnd og manni sem þjáist af ofsóknarbrjáluðum geðklofa? Þeir framkvæma glæpi og eru þá ekki með réttu ráði. Það á að hjálpa svona mönnum.
En síðan kemur twistið... menn sem framkvæma kynferðisglæpi á börn greinast sjaldnast með barnagirnd. Ég las einu sinni að aðeins 3% gerenda greinast með þessa geðveilu. Meirihluti einstaklingana framkvæma þessa glæpi eru með skerta siðferðiskennd og eru undir einhvers konar álagi. Ég hef lesið líka að það er ólíklegt að þeir framkvæmi þennan glæp tvisvar.
Auðvitað eiga allir sem framkvæma svona glæpi vera sakfeldir. Það á að koma í veg fyrir að þeir gera svona aftur. Ég er viss um að það sé hægt að koma í veg fyrir að flestir kynferðisglæpamenn framkvæmi glæpina aftur. Með réttri aðstoð og meðferð.
En þeir sem eru greindir með barnagirnd á að loka inni að eilífu að minnsta kosti. Þeir eru eiginlega ólæknandi.
En síðan komum við að þessum einstaklingi sem framdi sjálfsmorð. Var hann greindur með barnagirnd. Var hann ein af þessum 3%? Ég veit það ekki og miðað við hvernig DV höndlar málið þá efast ég um það. Þau hafa ekki birt nafn einstaklingsins eða fjallað um hann á neikvæðan hátt. Ég held að það sé vegna þess að einstaklingurinn neitaði alltaf sektinni. En hann var dæmdur og tel ég það hafa verið góður dómur og mjög fordæmisgefandi. En ég held að Þessum einstaklingi hafi verið hægt að hjálpa og koma honum í þjóðfélagið aftur. Kannski hefði hann þurft að flytja til annarra landa til að geta verið óáreittur en ég held að það hefði verið hægt að koma í veg fyrir að hann hefði framkvæmt svona glæpi.
Ég hef kynnst barnaníðingum sjálfur í gegnum störf mín. Tveimur einstaklingum sem frömdu báðir alvarlega glæpi. Maður veit auðvitað aldrei hvort að þeir munu gera þetta aftur. En í þessum tilvikum þá finnst mér það ólíklegt.
Á maður að gefa glæpamönnum annan séns? það sem mér finnst sorglegt að í þessu tilviki sem ég las um í gær þá er það ekki hægt.
27 október, 2004
Fréttir
Fréttir
Fyrir tveimur dögum birtist frétt í fjölmiðlum þar sem var sagt frá því að maður var dæmdur fyrir kynferðisofbeldi gagnvart fósturdóttur sinni. Með samförum og þukli sem stóð yfir í nokkurn tíma. Dæmdur líka fyrir að káfa á vinkonu hennar. Þær voru um 14 ára.
Hann fékk þriggja ára fangelsi og þarf að borga yfir miljón í skaðabætur. Sögunni fylgdi að það var mikill þrýstingur frá móður og geranda um að draga málið til baka. En hún hélt áfram með málið.
Í dag kom lítil grein um að gerandinn hafði fundist á heimili sínu. Hafði tekið sitt eigið líf.
Ég finn bara til sorgar. Gagnvart báðum aðilum.
Fyrir tveimur dögum birtist frétt í fjölmiðlum þar sem var sagt frá því að maður var dæmdur fyrir kynferðisofbeldi gagnvart fósturdóttur sinni. Með samförum og þukli sem stóð yfir í nokkurn tíma. Dæmdur líka fyrir að káfa á vinkonu hennar. Þær voru um 14 ára.
Hann fékk þriggja ára fangelsi og þarf að borga yfir miljón í skaðabætur. Sögunni fylgdi að það var mikill þrýstingur frá móður og geranda um að draga málið til baka. En hún hélt áfram með málið.
Í dag kom lítil grein um að gerandinn hafði fundist á heimili sínu. Hafði tekið sitt eigið líf.
Ég finn bara til sorgar. Gagnvart báðum aðilum.
25 október, 2004
Bækur
Tvær Bækur
The Bad Beginning: Book the first er fyrsta bókin í Series of unfortunate events. Bók þar sem næstum því ekkert gott gerist í. Systkini sem missa foreldra sína og eru send til hryllilegs ættingja sem vill fá arfinn þeirra. Auðlesin og þrælskemmtileg bók. Höfundinum Lemoney Snicket tekst að mynda skemmtilega stemmingu í bókinni þar sem maður vonast eftir því að hlutirnir gangi upp hjá þessum systkinum en maður veit að það mun ekki gera það. Það eru komnar 11 bækur út í þessum bókaflokki og myndin er á leiðinni. Þannig að það er margt til að hlakka til.
Abarat eftir Clive Barker er barnabók. Hún er barnabók í þeim skilningi að söguhetjan Candy er barn og er alger hetja. En þetta er efni í góða martröð fyrir hvaða barn sem er. Clive Barker er mjög skemmtilegur höfundur og ef þú hefur ekkert lesið eftir hann þá ættir að taka upp einhverja bók eftir hann. En Clive Barker er ekki barnabókarhöfundur. Heldur er hann hryllingsbókahöfundur og leikstjóri nokkurra hryllingsmynda, sjá nánar um kvikmyndaferilinn.
Sá sem hefur lesið eitthvað eftir Clive Barker sé strax einkennin hans. Skrýtnar sögupersónur og hryllingur. Það er á köflum sem maður efast um að þessi bók eigi eitthvað erindi í hugarheim barna. Lík barin í duft, persóna sem dregur sverð úr líkama sínum, galdramaður sem myrti félaga sína í svefni, vondi kallin sem lenti í því að segja orðið ást og amma hans saumaði munninn hans saman, verur sem eru búnar til úr skinnum o.fl ofl. Þvílíkar furðuverur sem sjást sjaldan í bókum.
En bókin er frábær. Hann er að leita á slóðir Harry Potters en býr til annan heim með göldrum, furðuverum o.fl. Hugmyndaflugið er ótrúlegt og atburðarásin er hröð og spennandi.
Mæli með þeim báðum.
The Bad Beginning: Book the first er fyrsta bókin í Series of unfortunate events. Bók þar sem næstum því ekkert gott gerist í. Systkini sem missa foreldra sína og eru send til hryllilegs ættingja sem vill fá arfinn þeirra. Auðlesin og þrælskemmtileg bók. Höfundinum Lemoney Snicket tekst að mynda skemmtilega stemmingu í bókinni þar sem maður vonast eftir því að hlutirnir gangi upp hjá þessum systkinum en maður veit að það mun ekki gera það. Það eru komnar 11 bækur út í þessum bókaflokki og myndin er á leiðinni. Þannig að það er margt til að hlakka til.
Abarat eftir Clive Barker er barnabók. Hún er barnabók í þeim skilningi að söguhetjan Candy er barn og er alger hetja. En þetta er efni í góða martröð fyrir hvaða barn sem er. Clive Barker er mjög skemmtilegur höfundur og ef þú hefur ekkert lesið eftir hann þá ættir að taka upp einhverja bók eftir hann. En Clive Barker er ekki barnabókarhöfundur. Heldur er hann hryllingsbókahöfundur og leikstjóri nokkurra hryllingsmynda, sjá nánar um kvikmyndaferilinn.
Sá sem hefur lesið eitthvað eftir Clive Barker sé strax einkennin hans. Skrýtnar sögupersónur og hryllingur. Það er á köflum sem maður efast um að þessi bók eigi eitthvað erindi í hugarheim barna. Lík barin í duft, persóna sem dregur sverð úr líkama sínum, galdramaður sem myrti félaga sína í svefni, vondi kallin sem lenti í því að segja orðið ást og amma hans saumaði munninn hans saman, verur sem eru búnar til úr skinnum o.fl ofl. Þvílíkar furðuverur sem sjást sjaldan í bókum.
En bókin er frábær. Hann er að leita á slóðir Harry Potters en býr til annan heim með göldrum, furðuverum o.fl. Hugmyndaflugið er ótrúlegt og atburðarásin er hröð og spennandi.
Mæli með þeim báðum.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)