Íslenskir kvennmenn

Íslenskir kvenmenn
séð með augum Serba.

Við sátum saman í heita pottinum. Ég hallaði mér aftur og lét mig líða vel. Horfði með hálf-lokuðum augum á fólkið ganga framhjá. Hann var með augun alls staðar, horfandi á allt og alla. Spenntur eins og vanalega.

Við horfðum saman á tvær mjög stórar stelpur ganga framhjá okkur. Það koma smá þögn og síðan leit hann á mig og sagði hálf-vandræðalega "Sivar.... you know... öhhh... the icelandic girls are very big... have big bones".

"No they are not.. just a few.... "

og síðan fór ég að hugsa... hann var búin að vera hérna í um 5 daga og hafði ekki séð annað en fólk í góðum holdum. Hann var auðvitað ekki með örðu á fitu á sér og var vel skorin og masaður. Kannski aðeins of grannur en það var svo sem skiljanlegt.

Við íslendingar erum að verða feitir. Horfið bara í kringum ykkur... horfið bara á ykkur.

Ég síðan sit hérna í tölvustofunni á Háskólanum og það eru ekki margar stórar stelpur né strákar... en það er líka mín kynslóð. Ég held að sú næsta muni verða stærri.

Ég hef alls ekki neitt á móti feitu/þybbnu/stór fólki. En er þetta eitthvað sem við viljum stefna að?

Rauða Kross sumarbúðirnar

Rauði Krossinn... enn og aftur...

Á föstudaginn þá kom í ljós að ég myndi fara á þessar sumarbúðir á vegum rauða krossins. Mig langaði ekkert á þær búðir en ég gat ekki sagt nei. Ég var þreyttur á Rauða Krossinum, þreyttur á öllu þessi standi.

Á laugardaginn pikkaði ég svo nokkra félaga upp og við keyrðum á Snorrastaði, rétt hjá Eldborg. Ég átti að stjórna umræðuhóp og eftir smá tíma og miklar flækjur þá tókst mér að safna hópnum saman og koma honum af stað. Það voru 5 í hópnum mínum 2 útlendingar (Þýskaldan og Bandaríkin) og 3 íslendingar. Eftir smá tíma þá komst ég að því að einn var mjög fróður um málefnið okkar (börn sem hermenn) og hann tók eiginlega fræðsluhlutverkið að sér. Við spjölluðum um málefnið í einn og hálfan tíma. Veltum fyrir okkur alþjóðlegum samningum, hvað telst vera barnahermen, hvað getum við gert o.s.frv.

Í hléinu þá komst ég að því að bandaríkjamaðurinn var hinn dæmigerði bandaríkjamaður. Hann var frekar feitur, 20 ára, repúblikani, baptisti sem stundaði trúna sína, frá suðurríkjum bna, faðir hans var olíufursti, studdi Bush og sagði að Hussein væri vondur maður sem hefði átt að henda í burtu.

Hann var allt það sem ég hata við bandaríkin. Vissi mikið um BNA en lítið um önnur lönd, hefði lítið ferðast um heiminn og var af forréttindastétt. Var væmin, sagði oft "I love this and that" "oh my goss" o.s.frv.

Eftir þennan eina morgun þá komst ég að því að það var ekkert við hann sem ég mislíkaði. Hann var yndislegur, einlægur karakter. Var óhræddur við að sýna tilfinningar, hafði húmor fyrir sjálfum sér og var klár strákur.

Annars var þessi tími alveg stórkostlegur. Helling af skemmtilegu fólki og maður gengur í burtu reynslunni ríkari.

Rauða korss pælingar

Pælingar um RKÍ

Ég hef verið starfandi í Rauða krossinum síðan 97 eða 98 man ekki alveg hvort það var. Að minnsta kosti 6 ár. Ég hef starfað að mörgum verkefnum, BUSL, Skyndihjálparhóp, L-12, stjórn ungmennahreyfingunnar, vinardeildarsamstarfi o.fl.

Hef nefnilega verið í stjórn í tvö ár og núna er kjörtímabilinu mínu lokið. Ég ætla ekki að halda áfram í stjórn Ungmennahreyfingarinnar. Búin að fá nóg af því. Sérstaklega hafa síðustu mánuðir verið mjög vægt pirrandi.

Langar líka að losna við L-12 verkefnið en þori eiginlega ekki að sleppa því. Vantar verkefnisstjóra í það í staðin fyrir mig. En það á engin að vera ómissandi, ég á að geta gengið í burtu.

Síðan langar mig að koma af stað almennilegum alþjóðahóp. Hóp sem er ekki bara vinahópur eða fámenn klíka heldur hópur fólks sem hefur áhuga á vinardeildarsamstarfi, sjálfboðavinnu erlendis og innanlands o.s.frv. Þessi hópur ætti að vera Reykjavíkurdeildarverkefni en ekki bara á höndunum á Ungmennahreyfingunni. Það ætti að auglýsa eftir sjálfboðaliðum í þetta verkefni.

Væri ekki betur farið með orkuna mína í þetta heldur en eitthvað þref sem breytir engu?

Þreyta eftir Eistlendinga

Þreyttur og fleiri fréttir.

Eistlendingar farnir og ekki meira um það að segja. Er þreyttur eftir þá. Er pirraður á mörgu en verð að hætta að hugsa um það. Neikvæðar hugsanir draga svo gríðarlega orku úr manni.

Ég er byrjaður aftur í H.Í. Skráði mig í tvo áfanga, ég hlakka til að mæta í tíma á morgun. Minnka við mig vinnu.

Lenti í furðulegu atviki um daginn.... atviki sem margir myndu nú móðgast við að lesa hérna... þannig að þeir sem eru hneykslunargjarnir og klígjugjarnir ekki lesa meira.. fjallar um kynlíf og fleira.

Ég fékk blautan draum um daginn. Sem er nú ekki frá sagna vert ef það væri ekki fyrir þá staðreynd að ég hafði stundað kynlíf með sjálfum mér svona tveimur tímum fyrr. Er þetta eðlilegt? Ég bara spyr.

Ekki kvarta síðan yfir þessum upplýsingum... ég lét ykkur vita!