Icesave og framtíðin

Jæja núna lítur út eins og ég bjóst við. Meiri hluti Íslendinga kaus að segja Nei við samningu um Icesave. Ég kaus já eftir mikla íhugun en ég vonaðist eftir að það yrði sagt nei.

Ég veit, svolítill geðklofi þar en ég skal reyna að útskýra.

Ég sagði já vegna þess að samviskan mín bauð ekki upp á annað. Ég taldi að Íslendingar beri ábyrgð á því að hollenskir og breskir skattgreiðendur töpuðu helling af pening vegna þess að þeir lögðu sína peninga inná íslenska reikninga. Ég taldi (og tel enn) að Íslendingar beri ábyrgð á þessu vegna þess að þeir leyfðu þessu að gerast, það voru íslenskir aðilar sem stunduðu þessa rányrkju með aðstoð íslenskra stjórnvalda. Og við, hinn íslenski almúgi, berum ábyrgð á íslenskum stjórnmálamönnum.

En ég vonaði að það yrði sagt nei vegna þess að hlutirnir þurfa að breytast. Það er ríkisábyrgð á innistæðum banka. Íslenskir skattgreiðendur upplifðu hrun allra banka en gátu samt gengið að sínum fjármunum í flestum tilfellum. Það var dælt milljörðum í bankanna til að leyfa hjólum samfélagsins gangandi. Ímyndið ykkur ef íslenska ríkið hefði ekki gert þetta, engin hefði getað notað debetkort, engir posar virka, enginn fær greidd laun, fyrirtæki hefðu ekki getað náð í fjármuni sína. Eruð þið að ná þessu?

Svona er okkar samfélag, bankar eru órjúfanlegur hluti af nútímasamfélagi. Ég tala nú ekki um að bankalán o.s.frv.

En síðustu ár, um það bil 20 ár, þá hafa bankar orðið eitthvað annað heldur en mikilvæg grunnstoð samfélagsins. Þeir hafa eignast sitt líf og orðið að peningaverksmiðjum. Þeir stunda fjárfestingar í miklum móð og skapa pening úr peningum. Þeir lána hvor öðrum gríðarlegar fjárhæðir og geta síðan fengið meiri peningin vegna lánanna sem þeir hafa sett út. Þeir hafa orðið að spilavítum þar sem menn tala um áhættur og því meiri áhætta því meiri gróði.

Og nú erum við að súpa seyðið af þessu, bankar sem fengu frelsi hlupu út um allan heim og lánuðum hvor öðrum, keyptu hlutabréf í sjálfum sér til að halda uppi verði, og stunduðu ótrúlega ósiði.. þeir féllu. Við fengum reikninginn og Icesave er bara lítill hluti af því, hundruðir milljarðar voru settir í banka, seðlabanka, tryggingafyrirtækja o.s.frv.

Þetta verður að stöðva. Nú eru Íslendingar búnir að segja nei við IceSave. Nú þurfa dómsmál að fara í gang. Dómsmál sem ganga út á grundvallaratriði. Satt að segja þá ganga dómsmálið út á eina klausu í EES samningum, sem að mínu áliti er skýr. En er hún réttlætanleg og ef hún er ekki réttlætanleg... hvað þá?

Það er rétt sem Eva Joly, og þessi Micheal hvaðsemhannheitir prófessor í USA segja.. fjármálakerfið er rotið og það þarf að breyta því. Að segja nei er kannski hluti af því. Spennandi möguleiki.

En ég gat ekki sagt nei í þessum kosningum vegna þess við tókum þátt í bullinu og ég get ekki með góðri samvisku sagt við breta og hollendinga "farið í rassgat, ég er sáttur við að geta gengið að sparnaðinum mínum, en þið megið eta það sem úti frýs"

Þetta gekk ekki upp

Fyrir mörgum árum þá lenti ég í ástarsorg. Þáverandi stóra ástin í lífi mínu hætti með mér og ég var rosa sár. Talaði um þetta við alla sem ég hitti og velti mér upp úr þessu.

Síðan fór ég að vinna í sumarvinnu og hitti þar einn aðila sem ég hafði verið að vinna með um jólin. Hann spurði mig um kærustuna og þá sagði ég að við höfðum hætt saman.

"Nú?" Sagði hann og hleypti í brýrnar.
"Já, hún var ekki lengur hrifin af mér og vildi að við værum vinir og síðan fór hún að tala um einhvern annan gaur..."
"Heyrðu, Jens" Sagði vinnufélaginn og greip fram í fyrir mér. "Það þýðir ekkert að vera velta sér upp úr þessu. Ef einhver spyr þá er bara best að segja það gekk ekki upp." Síðan fann hann sér eitthvað annað að gera, afgreiða viðskiptavin eða eitthvað.

Ég sá alveg að hann hafði engan áhuga að hlusta á eitthvað röfl í mér. Mig tala um einhverja ástarsorg og mínar vangaveltur um hvað hafði farið úrskeiðis. Þetta varð til þess að ég opnaði augun, ekki of mikið samt. Ég röfla enn um ástina við vini mína en ég reyni að velta sem minnst úr þessu. Já, ég er í ástarsorg. Já, ég er sorgmæddur og er í niðursveiflu.

En best er að segja "Sambandið gekk ekki upp".

Amish í Ohio

Þegar ég var staddur í USA þá keyrðum við í gegnum Ohio og við ákváðum að kíkja á Amish county. Við lásum það einhverstaðar að það væru stærsta Amish samfélag í Bandaríkjunum í Ohio. 

Við keyrðum í gegnum það, keyptum allir kúrekahatta þar (hatturinn sem ég geng með dagsdaglega var keyptur af mjög viðkaunalegum hjónum á 25$), ég keypti hunang og ferðaðist með það til Íslands, við skoðuðum mjög skrýtna verslun sem þjónaði Amish fólki og sáum Amish fólk. 

Þegar ég segi við sáum Amish fólk þá fær maður það á tilfinninguna að þetta hafi verið einhverskonar dýragaður. Að Amish fólkið hafi verið bara út um allt og við höfum getað glápt. Að vissu leyti er það rétt, fyrir utan það að við vorum ekki dónalegir. En þarna var samfélag fólks sem lifði á 19.öldinni. Notaði ekki rafmagn nema að litlu leyti og klæddi sig svo öðruvísi að maður fékk þá tilfinninguna að maður væri staddur í Árbæjarsafni. Síðan voru hestvagnar út um allt. Litlir hestvagnar fyrir 12 ára drenginn, stórir hestvagnar fyrir fjölskylduna o.s.frv. Það myndast oft biðraðir vegna hestvagnanna. 

Mjög sérstök upplifun sem ég mundi vilja sökkva mér betur í. Myndi vilja dvelja lengur þarna, dvelja hjá Amish fólki. Kynnast því hvernig er að lifa án rafmangs, án tölva, án síma, án ísskáps og án BIFREIÐAR.

Lifa lífi sem virðist einfaldara, ekki mikið að hugsa um fatnað og þróun í samfélaginu. Lífi sem virðist samt vera margbrotið og snúið. 

Að vissu leyti þá öfunda ég Amish.

Amy Winehouse

Fyrir nokkru þá heyrði ég lag í tölvunni hjá R-inu og lagði við hlustir. Fannst þetta skemmtilegt lag og spurði hann hver væri að syngja. Fannst þetta vera svona blús/djass söngkona, sá fyrir mér feita afríska/ameríska konu (blökkukonu) vera að kyrja. 

R-ið svaraði "Amy Winehouse". Huh? Dópistinn sem er alltaf verið að tala um í blöðunum? Þessa konu sem annar hver pistill er um hve hún er forfallinn dópisti og er bara að fara deyja bráðum? Já svo var víst. Ég spáði lengi í þessu. Tónlistarmaður sem ég vissi meira um hvernig lífstíl hún lifði heldur en tónlistina hennar. 

Síðan þegar ég var staddur í USA þá keypti ég mér diskinn hennar og sé ekki eftir því. R&B hefur aldrei verið minn tebolli og hún er víst sögð vera svoleiðis söngkona (svo segir Itunes mér). En þetta fíla ég. Af hverju? Það er röddin hennar sem heillar mig. Alveg eins og röddinn hans Louis Armstrong heillar mig. Það er eitthvað við þessar raddir sem lætur mig frá gæsahúð. 

Það finnst mér kúl.

Dagar Víns og blóma

Haustið er komið með sína yndislegu strauma, sína fallegu ásjónu. Veðrið er að breytast. Stækka, breikka, verða dumbrautt. 

Ég get nú ekki sagt að skapið mitt er að fara sömu leið en er ég með sömu orku og áður? Ég veit ekki, kannski. Lífið er hægara en það var, en samt er allt að þjóta framhjá. Maður áttar sig betur hve tímanum líður. Er ég að missa af einhverju? Er lífið mitt að fara í súginn? Er ég ekki að þróast og breytast? Er ég staðnaður? Get ég breyst? 

Mikið af spurningum, en ætli svörin skipti einhverju máli, eru það ekki spurningarnar sem skipta máli, svörin segja manni svo lítið. Eru það ekki spurningarnar sem veita manni vísbendingar um líf manns? Kannski.. hver veit? 

Megir þú lifa á áhugaverðum tíma.

Útlit

Fyrir nokkrum dögum þá leit ég í spegilinn og ég minnti sjálfan mig á sjónvarpsþætti um löggur frá 1980. Smá lubba (bítlahár) og skegg (bulldozer). Búinn að fitna um nokkur kíló og útlitið orðið hirðulaust og ég lúinn. Búinn að minnka notkun rakakremsins og rakspírans. Gerist þetta ekki eftir nokkurn tíma? Maður verður hirðulaus um útlit þegar maður er búinn að vera í sambandi í einhvern tíma. Síðan má ekki gleyma því að í nokkrar vikur þá var ég bara að hugsa um einn hlut og það var ritgerðin. Allt annað fór forgörðum.

En jæja það er ekki nógu gott. Ég hef lært það að ef maður er ánægður með útlit sitt þá er líklegra að maður sé ánægður með allt annað. Ánægður með útlit=meira sjálfsálit.


Þannig að skeggið fór í gær og vonandi kemst ég í klippingu seinna í dag (kemur í ljós hvort að það takist).

Að bjarga heiminum

Það er stundum sem ég fæ á tilfinninguna að það sé eitthvað rangt við heiminn.. og ég viti hvað hið rétta er. Þegar svoleiðis gerist þá vil ég auðvitað breyta hlutunum strax. Ég vil fá breytingarnar strax. En auðvitað gerist það ekki og auðvitað geri ég mér fljótlega grein fyrir því.

Og það er nokkuð auðvelt að ýta þessum hugsunum til hliðar. Þessum "þetta er rangt, þó að flestir eru ekkert að kippa sér upp við þetta" - hugsunum. Til hvers að vera berjast á móti straumnum.. ég meina, maður gæti haft rangt fyrir sér. Spáið í það, það væri nokuðð auðvelt.

En einhvers staðar verður maður að draga mörk, í öfgum sem og í öðru. Einhverstaðar verður maður að setja niður sín prinsip og reyna átta sig á því í hvernig heimi maður vill lifa í.